The battle of the calories
Ik had vanmorgen een flinke discussie….met mijn weegschaal wel te verstaan. Weegschaal en ik konden het niet eens worden over de getalletjes die mijn digitale vriend in zijn schermpje liet zien. Ik vond dat hij overdreef en gooide wat meer gewicht in de strijd. Hij hield stug vol en vond dat ik de realiteit onder ogen moest zien. En die realiteit is dat ik moet gaan letten op wat ik eet. Laten we het daar maar even ophouden zonder al te veel op de cijfers in te gaan
Oorzaak van deze stijging van vetophoping ligt in het feit dat ik een emo-eter ben. Een wat? Een emo-eter! Dat zijn mensen die ieder excuus gebruiken om te snaaien. Ben ik blij?…. dan moet dat worden gevierd. Ben ik verdrietig, stressig en niet zo blij?… dan moet dat worden gecompenseerd. En die compensatie vind ik vaak in chocola.
Niets is namelijk gelukzaliger (althans…dat vind ik) om je met een grote beker thee, vergezeld door een lekkere chocolade reep, te nestelen op de bank. Chocola geeft namelijk een stofje af wat je even heel gelukkig maakt. Ik zeg even, want dat grote geluk duurt meestal maar 5 minuten….en dus excuus voor nog een stukje. Met als gevolg…vetophoping!
Bij een blik in de badkamerspiegel de volgende dag kan ik de repen chocola op mijn bovenbenen zien zitten. Wat dat betreft kan ik ze er net zo goed gelijk op plakken, want ze komen er toch wel terecht. En op de achtergrond hoor ik mijn weegschaal dan stiekem lachen. (The bastard!)
Maar ondanks de chocolade, (en de appeltaartjes, muffins en al het andere lekkers) valt het eigenlijk op zich wel mee. Laten we het zo zeggen, ik mag niet klagen. Zeker niet toen ik vandaag een oud artikel tegenkwam uit onze wakkerste krant van Nederland, over Manuel Uribe, de zwaarste man ter wereld.
Manuel is onlangs 270 kilo afgevallen. Dan zal er weinig van hem over zijn hoor ik je denken, maar dat valt mee. Manuel weegt na zijn rauwkost dieet namelijk nog steeds 300 kilo schoon aan de haak. Of moet ik zeggen….schoon aan de betonpaal?
Geloof het of niet maar deze Mexicaanse zwabberbuik is namelijk onlangs in het huwelijk getreden met een best wel leuke dame.
Aan de ceremonie hadden ze een “zware” klus. Manuel kan namelijk met zijn kogelknieën moeilijk lopen en verscheen, na wat takelwerkzaamheden, met bed en al voor het altaar.
Nu begrijp ik dat de activiteiten tijdens de huwelijksnacht leuke bezigheden zijn, maar om je bed nu al gelijk mee te nemen voor het altaar, is misschien ietwat overdreven. Maar dit even terzijde.
Voor het huwelijk vertrouwde Manuel zijn vrienden toe dat hij geen sex kon hebben omdat zijn, toen nog vriendin, zijn gereedschap niet kon vinden. Beetje lastig als je alleen maar kunt zitten of liggen en je buik als een soort van warme deken over je mannelijkheid heen ligt.
De vrienden van Manuel vonden dit toch wel sneu gebeuren en bouwden een betonnen constructie waar Manuel zich vóór de daad aan op kon trekken zodat zijn hamertje tik tevoorschijn kwam. Op die manier zou mevrouw Uribe een poging kunnen wagen zich een weg te banen naar het ultieme genot. Het zal een “zware” dobber worden!
En oh ja….mijn weegschaal……die is op staande voet ontslagen!!
